ฉันใช้เวลาเกือบสองปี
กว่าจะเริ่มลงมือรื้อของที่เก็บมาจากมหาลัย
ข้าวของมากมายในลังกระดาษที่ขอซื้อจากเซเว่น
หน้ากล่องแต่ละใบเขียนไว้ละเอียดว่าในนั้นบรรจุอะไรบ้าง
((แหม...ช่างสร้างภาพให้ดูเป็นคนมีระเบียบเสียนี่กระไร :P))
ภาพอดีตต่างๆ ค่อยเกิดขึ้นช้าๆ
ในทุกครั้งที่หยิบจับของแต่ละชิ้นขึ้นมา
ของทุกชิ้นทำให้ฉันยิ้มอย่างมีความสุข
แม้ว่าของบางอย่าง จะมีรอยประทับของความเศร้าในเวลานั้นก็ตาม
ฉันมีความสุขมากที่ได้นึกถึงอดีตในวัยเยาว์อันแสนโง่เขลาอีกครั้ง
((ซึ่งต้องออกตัวว่า ณ วันนี้ฉันก็ยังคงด้อยปัญญาไม่ต่างจากวันนั้น))
รวมถึงผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตฉัน
ไม่ว่าในวันนั้นพวกเค้าจะทิ้งไว้ซึ่ง รอยยิ้ม เสียหัวเราะ หรือน้ำตาก็ตามแต่
เพราะในวันนี้เรื่องราวเหล่านั้นกลับทำให้ฉันมีความสุขเอ่อล้นในใจ
อดีตเป็นสิ่งหอมหวานเสมอสำหรับฉัน
ยิ่งในช่วงเวลาที่เราเคยมีความสุขด้วยแล้วนั้น
แต่เส้นขนาดของความสุขในอดีตก็คือความโหดร้าย
ที่เราไม่สามารถย้อนกลับไปได้
นอกเสียจากว่าคุณจะเอาชนะทฤษฎีสัมพันธภาพได้ก็เท่านั้น
และก่อนจบไดอารี่หน้านี้ฉันคงต้องกล่าวสวัสดีใหม่
ซึ่งถึงจะช้าไปมากก็ตาม แต่ขอให้ทุกคนจงมีแต่ความสุขสวัสดิ์โดยทั่วกัน
ปล.หากคุณรู้สึกว่าสำนวนการเขียนของเจ้าของไดอารี่นี้
ดูจะดัดจริตและประดิษฐิ์ถ้อย จนไม่เป็นที่สบอารมณ์จงรู้สึกอย่างนั้นให้เต็มที่
เพราะฉันเองก็รู้สึกว่าตัวเองติดสำนวนจากนิยายที่อ่านอีกแล้ว แหะๆ
sweet memories
iamnan
21 ม.ค. 2010 เวลา 01:20 น.